Parowozy CLB I były lokomotywami pośpiesznymi z tendrem wleczonym, miały układ osi typu B1, raczej nie spotykany na kolejach Monarchii Austro-Węgierskiej. Jak samo oznaczenie wskazuje, były one eksploatowane przez Galicyjską Kolej Karola Ludwika (Carl Ludwig Bahn - CLB).

Na przełomie lat 1872/73 CLB zamówiło 12 sztuk tych lokomotyw. Dostawcą były zakłady w Esslingen. Lokomotywy otrzymały następujące nazwy: Odessa, Dubno, Balta, Łuków, Brzesko, Balice, Brzegi, Chersoń, Dnjepr, Dublany, Dora i Husiatyn i nosiły numery służbowe od 121 do 132. W roku 1873 parowóz Dniepr był prezentowany na Wystawie Światowej w Wiedniu, gdzie wzbudził podziw m.in. ze względu na wielce elegancki wygląd.

Maszyny te były wyposażone w odiskrownik komina typu Ressig. Ze względu na dużą średnicę kół napędowych miały ograniczoną wielkość paleniska. Parowozy te niestety sprawiały duże kłopoty w okresie zimowym - ze względu na taki a nie inny układ osi często dochodziło do wykolejeń na oblodzonych torach, szczególnie w pobliżu żurawi wodnych. W efekcie zaprzestano eksploatacji tych parowozów zimą.

Gdy CLB zostało znacjonalizowane w 1892 roku, kkStB przejęło 12 lokomotyw oznaczając je numerem serii 11 i nadając im numery służbowe od 11 do 22 włącznie. Seria 11 został następnie dostarczone przez kkStB we wtórnym zawodu przyznawane raz.